Een korte geschiedenis van het delen van bestanden: weetjes en trivia

Het concept van een digitaal "bestand" komt helemaal niet van het kantoorartikel.

Het is makkelijk om aan te nemen dat de digitale term "file" is ontleend aan het fysieke kantoorartikel dat wordt gebruikt om documenten bij elkaar te houden — een bewuste metafoor gekozen om een onzichtbaar, virtueel concept uit te leggen via iets vertrouwds. Maar de werkelijkheid is anders. In het begin van de jaren '40 werden de fysieke bundels papier (ponskaarten) die digitale informatie opsloegen "files" genoemd 🔗. In die tijd was digitale informatie iets dat mensen konden zien en aanraken. Ze konden gegevens zelfs met de hand bewerken — door gaten te ponsen! Een zwaar bestand was letterlijk zwaar. Een bestand van 1 MB woog bijna 30 kg. In dat tijdperk was bestandsoverdracht in wezen hetzelfde als het versturen van een pakket. En tenzij je veel tijd besteedde aan kopiëren, kon een enkel bestand niet op twee plaatsen tegelijk bestaan. Zodra een bestandsoverdracht voltooid was, verdween het origineel van de bronlocatie.

Er was een tijd dat bestanden bestonden zonder mappen.

Magneetband, geïntroduceerd in de jaren '50, maakte kopiëren op hoge snelheid mogelijk en verminderde de benodigde energie voor overdrachten drastisch. Het kon echter maar in één richting worden gelezen, en een computer kon slechts één bestand tegelijk lezen. Na de komst van magnetische schijven werd snel willekeurig lezen mogelijk, en kregen bestanden eindelijk hun moderne betekenis. Maar naarmate bestanden zich vermenigvuldigden, werd het beheer complex, en in 1969 werd het hiërarchische bestandssysteem geboren 🔗.

Meer dan 30 jaar lang werden bestanden overgedragen via geluiden over de telefoonlijn.

Aan het eind van de jaren '70 ontstond technologie om bestanden via telefoonlijnen over te dragen 🔗. Als je tijdens een overdracht de hoorn opnam, kon je de gegevensstroom horen. Deze methode werd gepopulariseerd door MODEMs en bleef tot het begin van de jaren 2000 wijdverbreid in gebruik, zelfs na de introductie van internet.

Er was een tijd dat software voor het delen van bestanden populairder was dan webbrowsers.

Het vroege internet was veel meer gedecentraliseerd dan het nu is. Mensen lieten hun computers vaak aanstaan om FTP-servers te draaien of P2P-software zoals Napster en BitTorrent te gebruiken. Deze programma's waren zeer efficiënt en ingenieus ontworpen, maar verdwenen geleidelijk door het gemak van het WWW en auteursrechtelijke kwesties.

Bestandsoverdrachttechnologie is in 20 jaar nauwelijks veranderd.

Toen het WWW alle functionaliteit consolideerde, werd bestandsoverdracht opgenomen als een secundaire functie van websites. Er is alleen uploaden en downloaden. Alle technologieën die in P2P waren geïmplementeerd, zijn verdwenen. Gebruikers blijven zitten met ongemakken. Er is bijvoorbeeld geen standaardtechnologie om een upload te hervatten na een storing.
file.kiwi is opgericht om dit te verbeteren. We gebruiken alle beschikbare webtechnologie om ongemak te minimaliseren. Daarom biedt file.kiwi herstelfuncties wanneer uploads of downloads mislukken.

Heeft het horen over de oude tijd van bestandsoverdracht je perspectief veranderd? Begin met bestanden delen vanuit een nieuw perspectief.